Nuk po ta shkruaj këtë letër për të të bindur me zor për asgjë, as për të të kërkuar që sot të kesh të gjitha përgjigjet. Po ta shkruaj sepse e di që zëmra dhe mendja jote janë të lodhura dhe dua që mes gjithë mendimeve që të rëndojnë të ekzistojë edhe një zë që të kujton sa shumë TË DUA.

E di që po kalon një moment të vështirë. E di që kanë ardhur pasiguri, frikëra dhe mendime që ndoshta të bëjnë të dyshosh edhe tek gjërat që deri dje i ndjeje me gjithë zëmër. E di që ndonjëherë nuk e zgjedhim dot çfarë na kalon në mendje.

E di që kërkon hapsirë. Më vret pasi e ndjej veten shumë gati për ty dhe ndaj e kam të vështirë. Por dua të dish një gjë që do të jem këtu, me qetësi, pa të rënduar, derisa brenda teje të qetësohet pak stuhia.

Sepse kur mendoj për ne, nuk mendoj vetëm për këto ditë të vështira.

Mendoj për gjithçka që kemi kaluar. Për të qeshurat, kërcimet, bisedat e gjata kokëforte, paqen që i falim njëri-tjetrit, gjëra të cilat për mua janë pjesë e jetës që dua me ty.

Dhe mbi të gjitha, mendoj për atë që ende nuk kemi jetuar.

Mendoj për ditën kur do të të shoh përballë meje dhe do të bëjmë hapin tjetër të jetës sonë. Për fejesën tonë. Për emocionin e familjeve tona. Për shtëpinë që një ditë do ta quajmë “shtëpia jonë”. Për mëngjeset tona, për darkat pas një dite të lodhshme, për udhëtimet, për debatet e vogla dhe pajtimet, për ditët e zakonshme që do të bëhen të bukura vetëm sepse do t’i jetojmë bashkë.

Mendoj për familjen që ëndërroj të krijoj me ty.

Për një ditë kur ndoshta do të shohim pas dhe do të kujtojmë edhe këtë periudhë. Dhe do të kuptojmë se ishte vetëm një kapitull i vështirë.

Nuk dua që një periudhë ku je emocionalisht e lodhur të të bëjë të mendosh se duhet të vendosësh sot për gjithë të ardhmen tonë. Ndonjëherë kur shpirti është i rënduar edhe gjërat më të bukura duken të pasigurta. Por kjo nuk do të thotë se gjithçka që kemi ndërtuar ka humbur vlerën e saj.

Unë nuk pres prej teje të jesh gjithmonë e fortë.
Të dua edhe kur ke frikë.
Të dua edhe kur dyshon.
Të dua edhe kur nuk e kupton vetë çfarë po ndien.

Dhe nuk dua të jem njeriu që të shton një peshë tjetër mbi shpatulla. Dua të jem njeriu tek i cili mund të mbështetesh për çdo gjë që do të kesh nevojë. Pasi drita e syve të mi je ti dhe jam këtu për ty.

Nuk mund të të premtoj një jetë pa probleme. Nuk ekziston një dashuri e tillë.

Por mund të të premtoj se unë dua të përballem me problemet bashkë me ty.

Dua që një ditë kur jeta të na vendosë përpara periudha edhe më të vështira se kjo të dimë se ne nuk e braktisim njëri-tjetrin sapo gjërat bëhen të rënda. Flasim. Qetësohemi. Marrim frymë. Dhe pastaj gjejmë përsëri rrugën drejt njëri-tjetrit.

Sepse për mua dashuria nuk është vetëm të jemi bashkë kur gjithçka është e lehtë.
Dashuria është edhe kur të të them:

“Sot nuk je mirë. Ok. Unë përsëri TË DUA.”

Prandaj qetëso mëndjen. Kujdesu për veten. Mos u detyro të marrësh vendime vetëm sepse sot gjithçka të duket më e rëndë.

Unë nuk do të të ndjek pas duke të kërkuar përgjigje çdo minutë. Por as mos mendo për asnjë sekondë se heshtja ime do të thotë indiferencë.

Unë besoj tek ne.
Tek ajo vajzë me të cilën dua të ndërtoj jetën time.
Tek gruaja që një ditë dua ta kem në krah në çdo gëzim dhe në çdo vështirësi.
Tek familja që ëndërrojmë.
Tek të gjitha planet që kemi bërë dhe tek qindra plane të tjera që ende nuk na kanë shkuar në mendje.

Nuk dua një dashuri perfekte me ty.
Dua një dashuri të vërtetë.
Një dashuri ku ndonjëherë edhe kur lodhesh kujto pse e zgjodhëm njëri-tjetrin. Ku ndonjëherë edhe kur humbet pak rrugën nuk e harron ku është shtëpia jonë.

Për mua ajo shtëpi je ti.

Kur mendimet e tua të bëhen shumë të zhurmshme, dua vetëm të kujtosh diçka të vogël:
Nuk je e detyruar ta zgjidhësh gjithë jetën tonë sot.
Sot mjafton të kujdesesh për zëmrën tënde.

Dhe nëse pas gjithë kësaj frike e pasigurie ka ende diku brenda teje një copëz të vogël që beson tek ne ruaje.
Unë do ta ruaj gjithmonë timen.
Derisa ti bashkojmë përsëri.